Ένα από τα σημαντικότερα διακυβεύματα του 21ου αιώνα είναι η διαγενεακή δικαιοσύνη. Η έννοια της διαγενεακής δικαιοσύνης αφορά στη δίκαιη διευθέτηση των σχέσεων μεταξύ των γενεών, ή εναλλακτικά την δίκαιη κατανομή πόρων, ευκαιριών και κοινωνικών βαρών μεταξύ των γενεών.

Το κεντρικό πολιτικό πρόταγμα της "διαγενεακής δικαιοσύνης" μπορεί να συμπυκνωθεί ως "τη διασφάλιση-εγγύηση ότι η σημερινή γενιά (και κάθε επερχόμενη γενιά) θα ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη".

Σήμερα, αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες (ειδικώς η ελληνική) εμφανίζουν κρίσιμες όψεις διαγενεακής ανισότητας που -κυρίως- αφορούν στη θεσμική και πολιτική
"περιθωριοποίηση" των νέων. Μερικά παραδείγματα είνα: α) δημόσιο χρέος που επιβαρρύνει άνισα τη νέα γενια. β) ασφαλιστικό χρέος που υπονομομεύει το "ασφαλιστικό" μέλλον της νέας γενιάς, γ) οικολογικό έλλειμμα, δ) εχθρικές και αντινεανικές αγορές εργασίας που επιφυλάσσουν στους νέους είτε ανεργία, είτε θέσεις εργασίας στην πιο ευέλικτη και λιγότερο προστατευμένη βαθμίδα της αγοράς εργασίας, ε) συστηματική υποεκροσώπηση των νέων στους συλλογικούς θεσμούς λήψης αποφάσεων.

Η θεσμοποίηση της διαγενεακής δικαιοσύνης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η υιοθέτηση της αρχής αυτής από τα εθνικά κράτη μπορεί να συμβάλλει στην ικανοποίηση των κρίσιμων αναγκών της νέας γενιάς και να τη φέρει στο προσκήνιο του πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η διαγενεακή δικαιοσύνη είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα και αξίζει να συζητηθεί σε ευρωπαϊκό - θεσμικό επίπεδο για τη διαδικασία της "θεσμοποίησής" της.