Η φτώχεια που παρατηρείται στα ηλικιωμένα στρώματα του πληθυσμού είναι ένα δυσάρεστο γεγονός, το οποίο πρέπει να απασχολεί όλους μας. Είναι ένα πρόβλημα που παρότι αφορά άμεσα τους ηλικιωμένους, αφορά έμμεσα τις νέες και μέσες ηλικίες, μίας και η ενηλικίωση αποτελεί αναπόφευκτος σταθμός της ζωής τους.
Η φτώχεια που μαστίζει ένα μεγάλο ποσοστό ηλικιωμένων, δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις πενιχρές συντάξεις. Είναι συνέπεια πολλών παραγόντων, όπως π.χ. το όλο και αυξανόμενο κόστος ζωής. Τα έξοδα συντήρησης ενός ανθρώπου ή ζευγαριού, δείχνουν να ξεπερνούν κατά πολύ τα προβλεπόμενα έσοδα, είτε μιλάμε για συντάξεις είτε ακόμη για τους ίδιους τους μισθούς. Επομένως, σε κάθε πολιτική πράξη αύξησης των συντάξεων, θα πρέπει να συνυπολογίζουμε και να σταθμίζουμε τις αξίες και τις τιμές εκείνων των αγαθών που θα συνιστούν μία ζωή αξιοπρεπή και λειτουργική. Ο υπολογισμός των άμεσα αναγκαίων δεν λύνει το πρόβλημα. Αυτός ο λιτός υπολογισμός θα μπορούσε να εφαρμοστεί για να λύσει το βιοποριστικό πρόβλημα μόνο ενός μοναστηριού και κανενός άλλου.
Το φαινόμενο του όλο αυξανόμενου κόστους ζωής οφείλεται στην ταχύρρυθμη ανάπτυξη που λαμβάνει μέρος τα τελευταία χρόνια. Ανάπτυξη με θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες. Αρνητικές κυρίως για τους ηλικιωμένους, τους οποίους αναγκάζει σε απομόνωση. Οι ρυθμοί αυτού του είδους της ανάπτυξης έχουν δημιουργήσει ευθύνες δυσβάστακτες όπου δεν αφήνουν περιθώρια επικοινωνίας μεταξύ των ηλικιωμένων και των παιδιών τους. Ευθύνες τόσο δυσβάστακτες ώστε και η παραμονή των ηλικιωμένων στον ενεργό πληθυσμό, δυστυχώς δεν θα εξαρτιέται από την επιθυμία τους αλλά από την αποδοτικότητα τους.
Πέραν της μη εύρεσης χρόνου από τις νεότερες ηλικίες, ο οποίος θα τους έδινε την ευκαιρία να φροντίσουν τους ηλικιωμένους γονιούς τους, προκύπτει και άλλη συνέπεια από τους ανεξέλεγκτους ρυθμούς ανάπτυξης. Συνέπεια που σχετίζεται άμεσα με τα υψηλά επίπεδα φτώχειας των ηλικιωμένων. Η οικονομική ανάπτυξη τελεύτηκε εις βάρος της προηγούμενης εμπράγματης οικονομίας, την οποία χαρακτήριζε η μερική αυτονομία των νοικοκυριών. Όπως όλοι γνωρίζουμε, σε προηγούμενες εποχές υπήρχε μία κατάσταση εκτροφής ζώων και καλλιέργειας λαχανικών και άλλων από το ίδιο το νοικοκυριό. Αυτό δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για αξιοπρεπή επιβίωση και μάλιστα την ενίσχυση των παντρεμένων παιδιών, στα οποία παρείχαν οι γιαγιάδες ουκ ολίγα σπιτικά προϊόντα. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, διότι τα υπερκέρασε η λεγόμενη ανάπτυξη. Πρακτικές τις οποίες απαγόρευσε και η ίδια η Ε.Ε., η οποία επέβαλε π.χ. ένα τέλος στην εκτροφή κότας εντός της αυλής. Έτσι, υποχρεωθήκαμε να προμηθευόμαστε τα πάντα από τις υπεραγορές. Τουτέστιν, εκτεθήκαμε στους κινδύνους της αισχροκέρδειας των μεσαζόντων κ.λπ..
Αυτά και άλλα πολλά, συντέλεσαν στην δημιουργία ηλικιωμένων που ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας και μάλιστα απομονωμένοι. Έτσι καταλήξαμε σήμερα να μιλάμε για την ανάγκη αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης λες και αυτό το μέτρο να αποτελεί κάτι σαν ένας απομηχανής θεός που έρχεται να βγάλει του ηλικιωμένους από τον βούρκο της φτώχειας. Η λύση κρύβεται κάπου μέσα στον συνδυασμό της προηγούμενης και της νέας εποχής.
The ECC national debates have ended in April 2009. You may now debate the final 15 recommendations on the European portal
Η φτώχεια που παρατηρείται στα ηλικιωμένα στρώματα του πληθυσμού είναι ένα δυσάρεστο γεγονός, το οποίο πρέπει να απασχολεί όλους μας. Είναι ένα πρόβλημα που παρότι αφορά άμεσα τους ηλικιωμένους, αφορά έμμεσα τις νέες και μέσες ηλικίες, μίας και η ενηλικίωση αποτελεί αναπόφευκτος σταθμός της ζωής τους.
Η φτώχεια που μαστίζει ένα μεγάλο ποσοστό ηλικιωμένων, δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις πενιχρές συντάξεις. Είναι συνέπεια πολλών παραγόντων, όπως π.χ. το όλο και αυξανόμενο κόστος ζωής. Τα έξοδα συντήρησης ενός ανθρώπου ή ζευγαριού, δείχνουν να ξεπερνούν κατά πολύ τα προβλεπόμενα έσοδα, είτε μιλάμε για συντάξεις είτε ακόμη για τους ίδιους τους μισθούς. Επομένως, σε κάθε πολιτική πράξη αύξησης των συντάξεων, θα πρέπει να συνυπολογίζουμε και να σταθμίζουμε τις αξίες και τις τιμές εκείνων των αγαθών που θα συνιστούν μία ζωή αξιοπρεπή και λειτουργική. Ο υπολογισμός των άμεσα αναγκαίων δεν λύνει το πρόβλημα. Αυτός ο λιτός υπολογισμός θα μπορούσε να εφαρμοστεί για να λύσει το βιοποριστικό πρόβλημα μόνο ενός μοναστηριού και κανενός άλλου.
Το φαινόμενο του όλο αυξανόμενου κόστους ζωής οφείλεται στην ταχύρρυθμη ανάπτυξη που λαμβάνει μέρος τα τελευταία χρόνια. Ανάπτυξη με θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες. Αρνητικές κυρίως για τους ηλικιωμένους, τους οποίους αναγκάζει σε απομόνωση. Οι ρυθμοί αυτού του είδους της ανάπτυξης έχουν δημιουργήσει ευθύνες δυσβάστακτες όπου δεν αφήνουν περιθώρια επικοινωνίας μεταξύ των ηλικιωμένων και των παιδιών τους. Ευθύνες τόσο δυσβάστακτες ώστε και η παραμονή των ηλικιωμένων στον ενεργό πληθυσμό, δυστυχώς δεν θα εξαρτιέται από την επιθυμία τους αλλά από την αποδοτικότητα τους.
Πέραν της μη εύρεσης χρόνου από τις νεότερες ηλικίες, ο οποίος θα τους έδινε την ευκαιρία να φροντίσουν τους ηλικιωμένους γονιούς τους, προκύπτει και άλλη συνέπεια από τους ανεξέλεγκτους ρυθμούς ανάπτυξης. Συνέπεια που σχετίζεται άμεσα με τα υψηλά επίπεδα φτώχειας των ηλικιωμένων. Η οικονομική ανάπτυξη τελεύτηκε εις βάρος της προηγούμενης εμπράγματης οικονομίας, την οποία χαρακτήριζε η μερική αυτονομία των νοικοκυριών. Όπως όλοι γνωρίζουμε, σε προηγούμενες εποχές υπήρχε μία κατάσταση εκτροφής ζώων και καλλιέργειας λαχανικών και άλλων από το ίδιο το νοικοκυριό. Αυτό δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για αξιοπρεπή επιβίωση και μάλιστα την ενίσχυση των παντρεμένων παιδιών, στα οποία παρείχαν οι γιαγιάδες ουκ ολίγα σπιτικά προϊόντα. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, διότι τα υπερκέρασε η λεγόμενη ανάπτυξη. Πρακτικές τις οποίες απαγόρευσε και η ίδια η Ε.Ε., η οποία επέβαλε π.χ. ένα τέλος στην εκτροφή κότας εντός της αυλής. Έτσι, υποχρεωθήκαμε να προμηθευόμαστε τα πάντα από τις υπεραγορές. Τουτέστιν, εκτεθήκαμε στους κινδύνους της αισχροκέρδειας των μεσαζόντων κ.λπ..
Αυτά και άλλα πολλά, συντέλεσαν στην δημιουργία ηλικιωμένων που ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας και μάλιστα απομονωμένοι. Έτσι καταλήξαμε σήμερα να μιλάμε για την ανάγκη αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης λες και αυτό το μέτρο να αποτελεί κάτι σαν ένας απομηχανής θεός που έρχεται να βγάλει του ηλικιωμένους από τον βούρκο της φτώχειας. Η λύση κρύβεται κάπου μέσα στον συνδυασμό της προηγούμενης και της νέας εποχής.